1.Samuel 20 vo 31
- von Rico Loosli 6934 Bioggio
-
Zugriffe: 426
1.Samuel 20 vo 31
20;1 David floh us Nạjoth in Rạma, isch den jedoch zu Jọnathan gangen und het en gfrögt: "Was hani denn gmacht? Was hani verbroche? Wie hani mich a dim Vater versündet, dass er's uf mis Läbe abgseh hät?"
2 "Das isch unvorstellbar! Du wirsch nöd sterbe!", het Jọnathan erwideret. "Min Vater wird nüt unterneh, ohni es mir z verrate – egal obs e grossi oder chlini Sach isch. Warum sött er mir das verschweige? Das wird nöd gscheh."
3 Doch David schwor de no: "Din Vater weiss genau wie guet du vo mir denksch, und würd säge: 'Jọnathan darf das nöd wüsse, es würd ihn zu sehr mitneh.' Aber so wahr Jehova lebt und so wahr du lebsch: Ich bin nur ein Schritt vom Tod entfernt!"
4 Druf hät Jọnathan zum David gseit: "Was immer du willst: Ich tue es für dich."
5 David bat Jọnathan: "Morn isch Neumonde und de König erwartet mich bestimmt a sinere Tafle. Loh mi goh und i versteck mi bis übermorn Abig im Freie.
6 Falls din Vater mich sött vermisse, dänn säg ihm: 'David het mich um Erlaubnis bätte, schnell i sini Stadt Bẹthlehem dörfe z gah, will det s jährliche Opfer für die ganz Familie stattfindet.‘
7 Wenn sini Antwort lutet: 'Das ist in Ordnung', dann bedeutet das Frieden für mich, dein Diener. Aber wenn er hässig wird, chasch sicher sie, dass er entschlosse isch, mir z'schade.
8 Zeig mer dim Diener, loyali Liebi denn du hesch vor Jehova en Bund mit mir gschlosse. Wenn ich schuldig bin, denn töte du mich - warum mich din Vater usliefere?"
9 "Was du da seisch isch undenkbar!", het Jọnathan erwideret. "Wenn ich erfahr, dass min Vater entschlosse isch, dir z'schade, wird ich dich uf jede Fall wüsse lah."
10 David fragt Jọnathan: "Wer wird mir Bescheid geh, falls dir din Vater e schrofi Antwort git?"
11 "Chum, mir gönd is Freie!" Schlug Jọnathan David vor, und so sinds beidi use gange.
12 Dänn hät Jọnathan zum David gseit: "Jehova, de Gott Israels, isch Züüg: Morn um die Ziit oder übermorn wird ich min Vater ushorche. Wenn er dir de David fründlich gsinnt isch wird ich öpper schicke wo dir bscheid git.
13 Wener dir aber schade will und ich dir nöd bscheid geh und du dich nöd in Sicherheit bringe chasch, dänn söll Jehova es mir Jọnathan, dopplet zruggzahle. Jehova stah dier zur Siite so wien ers bi mim Vater ta hät.
14 Und du, zeig mer, solang ich lebe und selbst wenn ich sterbe, die glich loyali Liebi wie Jehova sie hät.
15 Entzieh mini Huus Gmeind niemals dini loyali Liebi, selbst wenn Jehova alli dini Fäind vo de Erdoberflächi verschwinde laht."
16 So het Jọnathan en Bund gschlosse mit em Huus David und gseit: "Jehova wird druff bestah, dass de David Feinde zur Verantwortig zoge werded."
17 Jọnathan het de David nomol bi sinere Liebi zu ihm schwöre loh, denn er het en liebe wie sich selber.
18 Dänn hät de Jọnathan zu ihm gseit: "Morn isch Neumond, und mer wird dich vermisse, will din Platz leer wird sii.
19 Und übermorn wird mer dich erst recht vermisse. Gang zu de stell wo dich am andere tag versteckt hesch und blib bi dem stei do.
20 Ich wirde drü Pfiili a die eint Siite devo schüsse als ob ich det es Ziel han welle träffe.
21 Weni de Diener losschicke, wirdi säge: 'Gah, hol die Pfiil!' Sägi denn zu ihm: 'Da! Die Pfiil sind uf dere Siite vo dir, hol sie!', chasch zrugg cho denn so wahr Jehova läbt: Das bedütet Friede für dich, und du bisch nöd in Gfahr.
22 Aber weni zu dem junge säge: 'Da! Die Pfiil sind wiiter weg!' den flieh den jehova wett das du weg gasch.
23 Und was mir eus versproche hend, du und ich, devo söll Jehova für immer züg sii."
24 Also het sich de David im Freie versteckt. Am Neumondstig het de König sin Platz a de Tafel iignoh.
25 De König gsässe wie gwöhnlich a de Wand, de Jọnathan ihm gegenüber und Ạbner näbem Saul. Aber de David Platz isch leer blibe.
26 Saul hät a dem Tag nüt dezue gseit, will er gmeint hät: "Irgendöppis isch passiert und er isch nöd dri. Ja er isch bestimmt unrein."
27 Doch als am zweite Tag, am Tag nach em Neumond, David Platz immer no leer gsi isch, het de Saul sin Sohn Jọnathan gfröget: "Warum ist den Sohn Ịsaïs gester und heute nicht zum Esse erschiinen?"
28 Jọnathan het Saul gantwortet: "David het nach Bẹthlehem welle und het mich um Erlaubnis bätte.
29 Er hät gseit: 'Bitte, lah mi gah, will eusi Familie hät i de Stadt es Opferfiir, und min Brüeder verlangt, das ich chume. Wenn ich also i dinere Gunst stah, denn lah mich bitte unuffällig gah, damit ich mini Brüedere chan bsueche.' Deswege isch er nöd a de Tafel vom Chönigs erschiene."
30 Da isch de Saul hässig worde uf Jọnathan und het zue ihm gseit: "Du Sohn vomene rebellische Wieb! Denksch ich weiss nöd, dass du dich für dä Sohn Ịsaïs entscheidisch - zu dinere Schand und zu de Schand vo dinere Muetter?
31 Solang de Sohn Ịsaïs uf de Erde läbt wirsch und dini Königsherrschaft kei feschte Bestand ha. Sorg jetzt defür das er herbracht wird. Er muess stärbe!"
32 Jọnathan het sim Vater Saul entgägnet: "Warum soll er sterben? Was het er denn ta?"
33 Do het de Saul de Speer nach ihm gschluderet zum ihn träffe, und so het de Jọnathan gwüsst, dass sin Vater entschlosse gsi isch, de David umzbringe.
34 Glüehend vor Zorn het Jọnathan vom Tisch gredt. Er het am zweite Neumondstag kei Bisse abe bracht, denn er isch bekümmeret gsi wege David und will ihm sin eigene Vater ihm zemüetetet het.
35 Am nächste Morge isch de Jọnathan mit eme junge Diener use is Freie, woner sich mit David verabredet gha het.
36 Jọnathan het sin Diener uf gforderet: "Bitte lauf und suech die Pfiil, wo ich abschüsse!" De Diener isch losgloffe und de Jọnathan het de Pfili wiit über ihn hinweg gschosse.
37 Wo de Diener a d Stell isch cho, woner de Pfiili anegschosse het, het Jọnathan im zue gruefe: "Isch de Pfiil nöd wiiter weg?"
38 Dänn hät Jọnathan no gruefe: "Schnell! Mach dich! Halt dich nöd uf!", wo sin Diener d Pfiili iisamlet hät und zu sim Herr zrugg cho isch.
39 De Diener isch völlig ahnigslos gsi, nur Jọnathan und David hend gwüsst worums gange isch.
40 Jọnathan het sim Diener nun sini Waffe gäh und befahl ihm: "Gang und bring die Sache id Stadt!"
41 Wo de Diener gange isch, het sich de David vonere Stell ganz i de nöchi Richtig Süde erhobe. Dänn hät er sich zu Bode gworfe und hät sich drü mal verbüügt, woruf sich die beide küsst und umenand grännet, doch David hät am meischte gheisse.
42 Jọnathan hät zum David gseit: "Gang in Frieden, denn mir beidi händ ja im Name Jehovas gschwore: 'Jehova söll für immer zwüsched dir und mir und zwüsched din Nachkomme und min Nachkomme Züg sii.
Da het sich de David uf de Wäg gmacht und Jọnathan isch zrugg id Stadt gange.