Offebarig 16 vo 22

Offebarig 16 vo 22

16:1 Und ich ha en luuti Stimm us em Heiligtum zu de siebä Engel ghört sägä: "Goht und giesst die siebä Schale vom Zorn Gottes über d Erde us."

2 De ersti isch weg gange und het sini Schale über d Erde gossä Und es schmerzhafts, bösartigs Gschwür befiel d'Mensche, wo s'Kennzeiche vom wilde Tier träge händ und die sis Abbildet händ.

3 De zweiti isch sini Schale is Meer gosse. Und es isch zu Bluet worde wie vo eim Tote, und jedes Läbewäse gstorbe isch, ja alles wo im Meer gsi isch.

4 De dritt isch sini Schale i d' Flüss und d'Wasserquelle gsässe. Und sie sind zu Bluet worde.

5 Ich han de Engel ghört wo für d Wassermasse zueständig gsi isch, säge: "Du wo du bisch und de du gsi bisch, du Loyaler bisch grächt will du die Urteil gredt hesch,

6 denn du hesch dene wo s Bluet vo Heilige und vo Prophete vergässe hend Bluet z trinke geh. Sie verdienets."

7 Und ich han de Altar ghört säge: "Ja, Jehova Gott, du Allmächtige, wohr und grächt sind dini Urteilssprüch."

8 De vierte isch sini Schale über d Sunne gosse und de Sunne isch gstattet worde, d Mensche mit Füür z versenge.

9 Un d Mensche sin vu d grosse Hitz vusängt worde, aba sie läschtere iba de Name vum Gottes, der de Macht iba de Plage het, un sie berihre nit un gän nem nit d Ehri ge, de nem zueschtoht.

10 De fünfti het sini Schale über de Thron vom wilde Tier gosse. Und sis Königrich het sich verfinschteret, und d Mensche hend agfange, sich vor Schmerz uf d Zunge z'bisse,

 11 aba sie hän iba de Gott vum Himmel gläschtert wäg ihrene Schmerze und ihrne Gschwurbel, un sie hän ihri Tate nit bereut.

12 De sechst het sini Schale über de grossi Fluss Euphrat gossä, und er het uströchnet. So isch für d Könige usem Oschte vo de Wäg bannt worde.

13 Und ich han drei unreine inspirierti Üsserige gseh, wo usgseh wie Frösch. Sie sind us em Mul vum Drache un vum wilde Tier un vum falsche Prophete.

14 Es sind tatsächlich vo Dämọnen inspirierti Üsserige und sie vollbringe Zeiche. Sie zehn üs zue d Kenig vu d ganze bewohnte Erde, um sie zum Kriiz vum grosse Dag Gottes, vum Allmächtige z vusammle.

15 "Ich chume wie en Dieb. Glücklich isch, wer wach bliibt und sini Obergewänder bhaltet, damit er nöd nackt umelauft und mer sini Blösse gseht."

16 Und sie hends a dem Ort versammlet wo uf Hebräisch Armagẹdon gnennt wird.

17 De siebti isch sini Schale id Luft gosse. Do isch e luuti Stimm usem Heiligtum vom Thron her cho. Sie hät gseit: "Es isch usgführt!"

18 Un do ware Blitze, Schtimme, Donner un ä grosses Erdbebe, we sich noh nie eins gregt het, sit`s Mensche uf d Erde git, so witrichend un gross war des Erdbebe.

19 Die grossi Stadt het sich i drei Deil gspaltet und d'Städt vo de Völker gfalle. Un Gott erinneret sich a Babylon de grossi, um ihr d Bächer mit em Wi vu sinem rasende Zorn z ge.

20 Usserdem floh jedi Insle und es sind kei Berge meh gsi.

21 Dänn sind grossi Hagelstei vom Himmel uf d'Mänsche gfalle – jede wog ungefähr es Talänt. Un d Mensche hän iba Gott gläschtert wägä dr Haagelplag, denn sie war ussergwöhnlich gross.