Josua 17 vo 24
- von Rico Loosli 6934 Bioggio
-
Zugriffe: 453
Josua 17 vo 24
17:1 Denn isch s'Los gfalle für de Stamm Manạsse, will er Josephs Erstgeborener gsi isch. Da Mạchir, Manạsses Erstgeborener und de Vater Gịleads, en Chrieger gsi isch, het er Gịlead und Bạschan übercho.
2 Und das Los isch für die übrige Nachkomme gfalle Manạsses mit irne Familie – für d Söhn Abiẹsers, d Söhn Hẹleks, d Söhn Ạsriëls, d Söhn Sịchems, d Söhn Hẹphers und d Söhn Schemịdas. Das sind die männliche Nachkomme vom Manạsse, em Sohn Josephs, mit ihrne Familie.
3 Doch Zẹlophadh (Sohn Hẹphers, Sohn Gịleads, Sohn Mạchirs, Sohn Mạsses) het kei Söhn gha, sondern nur Töchter. Ihri Name sind Mạchla gsi, Nọa, Họgla, Mịlka und Tịrza.
4 Sie erschine vorem Priester Eleạsar und vor Jọsua, em Sohn Nuns, und de Vorsteher und gseit: "Jehova het de Moses agwise, eus zmitzt under eusne Brüeder en Erbbsitz z geh." Also händs uf Befehl Jehovas zmitzt under de Brüedere vo ihrem Vater es Erbe übercho.
5 Usser em Land Gịlead und Bạschan uf de andere Jordansiite fleged no zäh wiiteri Aateil a Manạsse,
6 denn d Töchter Manạsses händ zäme mit sine Söhn en Erbbsitz übercho. Und s Land Gịlead isch a die übrige Nachkomme Manạsses gange.
7 Die Grenze Manạsses langet vo Ạscher bis nach Mịchmethath gegenüber vo Sịchem. Vo dert het sie Richtig Süde bis zum Land vo de Iiwohner vo En-Tappụach verlofe.
8 Manạsse het s'Land Tappụachs übercho, doch d'Stadt Tappụach wo a de Gränze Manạsses gläge het, het de Nachkomme ghört Ẹphraims.
9 Die Grenzen verliefert zum Wadi Kạna hinadra, südlich des Wadis. Einigi Städt Ẹphraims sind midd de Städt Manạsses. D Gränze Manạsses het nördlich vom Wadis verloffe und am Meer endet.
10 S südliche Gebiet ghört Ẹphraim und s nördliche Manạsse mitem Meer als sinere Gränze. Im Norde het s'Gebiet vo Manạsse aa Ạscher und im Oste a Ịssachar.
11 I de Gebiet vo Ịssachar und Ạscher het Meạsse no folgendi Städt samt de Iiwohner und de abhängige Ortschafte: Beth-Schẹan, Jịbleam, Dor, Ẹn-Dor, Taanachv und Megịddo. Ihm hän drei vo de Hügelregione ghört.
12 Die Nochkomme Manạsses hend die Städt jedoch nöd chöne in Besitz neh. D Kanaanịter sind nämli entschlosse gsi im Land z bliebe.
13 Wo Israelite a Macht gwunne händ, händ sie de Kanaanịter zu Zwangsarbet verpflichtet, statt sie ganz und gar z vertriibe.
14 Die Nochkomme Josephs hän zum Jọsua gseit: "Warum häsch du eus nur es Los und en Aateil als Erbe gäh? Mir sind es zahlrichs Volk, denn Jehova het eus bis hüt gsägnet."
15 Jọsua hät ene gantwortet: "Wenn ihr so es zahlrichs Volk sind den goht in Wald und rotet det im Land vo de Perisịter und de Rẹphaïm es Stück Land für eu, da ihr im Bergland vo Ẹphraim ja nöd gnueg Platz händ."
16 Die Nochkomme Josephs erwideret: "Das Bärgland langet eus nöd, und all die Kanaanịter, wo im Gebiet vom Tal wohned, händ Kriegswage mit Eiseklinge – sowohl in Beth-Schẹaf und sin abhängige Ortschafte als au im Tal Jẹsreël."
17 Da hät Jọsua zum Haus Joseph – zu Ẹphraim und Manạsse –: "Ihr sind es zahlrichs und sehr starchs Volk. Deswege bechunt ihr nöd nur en Losanteil,
18 sondern au s Bergland. Es isch zwar bewaldet, aber ihr chönds abholze, und es wird denn eui Gebietgrenze sii. Denn ihr werdet Kanaanịter vertriibe au wenn sie starch sind und Wage mit Eiseklinge hend."