1 Chünig 2 von 22
- von Rico Loosli 6934 Bioggio
-
Zugriffe: 463
1 Könige 2 vo 22
2:1 Als Davids Tod nöcher grüert hed, hed er sim Sohn Sạlomo folgende Aawiisige ge:
2 "I wird bald sterbe. Drum bisch stark und bewiis, dass en Maa bisch.
3 Chum dinere Verpflichtig gegenüber Jehova, dim Gott, naa. Gang uf sin Wäg und beachte sini Bestimmige, Gebot, Urteilsprüch und Erinnerige wie sie im Gsetz vo Moses stönd. Dänn wirsch immer und überall Erfolg ha.
4 Und Jehova wird das Verspreche halte, wo er mir gäh het, wo er gseit het: 'Wenn dini Söhn uf ihre Wäg achte, indem sie mit ganzem Härze und ganze Seel treu vor mir gönd, de wird immer eine vo dinere Nachkomme uf em Thron Israels hocke.‘
5 Du weisch au genau was Zerụjas Sohn Jọab mir attaa hat, was er mit Ạbner, em Sohn Ners, und Amạsa,g em Sohn Jẹthers, zwei Heerführer Israels, gmacht hat. Er hät si umbrocht und in Friedensziite Bluet vergässe, als wäri Krieg. Er hät de Gürtel um siini Hüfte und d Sandale an siine Füess mit em Bluet vom Chrieg beschmutzt.
6 Handle jetzt klug und lah sini graue Hoor nöd in Friede is Grab cho.
7 De Söhn vo Barsịllaij us Gịlead aber zeige loyali Liebi. Sie sölled mit dim Tisch esse, denn so hend sie mich unterstützt, als ich vor dim Brüeder Ạbsalom floh.
8 Dänn isch da no de Benjaminịter Schịmeï us Bạhurim, de Sohn Gẹras. Er het mi an dem Tag woni uf Mahanạjim gange bi übel verfluecht. Als er aba zue ma an Jordan kummt, han i nem bi Jehova gschwore: 'Ich wird dich nit mit däm Schwert umbringe.'
9 Lah en nöd ungstraft, denn du bisch en wiise Maa und weisch was mit ihm ztue hesch. Söllsch sini graue hoor mit bluet is grab bringe."
10 Schliesslich gstorbe David und isch i de Stadt David begrabe worde.
11 David het 40 Jahr lang über Israel regiert: In Hẹbrons het er 7 Jahr und in Jerusalem 33 Jahr regiert.
12 Sạlomo het sich den uf de Thron vo sim Vater David gsetzt und sini Königsherrschaft isch allmählich gfestigt worde.
13 Nach einere Ziit isch de Adonịa cho, de Sohn vo Hạgith, zu Sạlomos Muetter Bathsẹba. "Chunsch du in friedlicher Absicht?", het sie welle wüsse. "Ja", het er gantwortet
14 und hät dänn gmeint: "Ich han der öppis z säge." "Rede", hät sie ihn gforderet.
15 Erklärt: "Wie du ja wisst, sollte ich die Königsherrschaft bekommen, und ganz Israel hat erwartet, dass ich König wird. Aber jetzt bini nöd uf de Thron cho, sondern min Brüeder - will Jehova es so het welle.
16 Nun het ich en einzige Bitte an dich. Weise mich nicht ab." "Rede", het sie ihn gforderet.
17 Druff hetter gseit: "Sprich bitte mit König Sạlomo, dass er mir Ạbischag us Sụnem zu de Frau git – er wird dich nöd abwiese."
18 Bathsẹba gantwortet: "Guet, ich werde mit dem König rede."
19 Also isch Bathsẹba zu König Sạlomo ine gangä um mit ihm wäge Adonịa z'rede. De König isch sofort ufgstande, isch ihre entgägegange und het sich vor ihre verbreitet. Dänn het er sich uf sin Thron gstellt und het au en Thron für sini Mueter la anestelle, damit sie an sinere rechte Siite het chönne sitze.
20 Sie hät gseit: "Ich hätt en chline Bitte an dich. Weise mich nicht ab." "Was möchtisch, meine Mutter?", hät de König gfröget. "Ich werd dich ned abwiise."
21 Sie hät gseit: "Ạbischag us Sụnem söll dim Brüeder Adonịa zur Frau geh werde."
22 Druf het de König Sạlomo vo sinere Muetter gantwortet: "Warum bittisch du für de Adonịa, dass er Ạbischag us Sụnem bechunnt? Do chasch für ihn au grad um d Königsherrschaft bitte. Schliesslich isch er min ältere Brüeder, und de Prieschter Ạbjathar und Jọab, de Sohn vo Zerụja sind uf sinere Siite."
23 König Sạlomo schwor den bi Jehova: "Gott soll es mir doppelt zruggzahlen, wenn diese Bitte Adonịa nicht das Leben kostet.
24 Und jetzt, so wahr Jehova läbt, wo mich wie versproche uf de Thron vo mim Vater David gsetzt, mini Herrschaft gfestigt und für mich es Huus errichtet het:d de Adonịa wird hüt sterbe!“
25 König Sạlomo het sofort de benạja los, de Sohn Jehojadạs. Er isch use gange und het de Adonịa niedera sodass er gstorbe isch.
26 Zum Prieschter Ạbjatharg het de König gseit: "Gang nach Ạnathoth zu dine Fälder! Du verdiensch de Tod. Doch ich wird dich hüt nöd umbringe, will du zur Ziit David, min Vater, d Bundeslade vom Souverän Herr Jehova treit hesch und will du mit mim Vater alles ertrage hesch wo er het müesse düremache."
27 Sạlomo lah Ạbjathar dänn nöd meh als Priester für Jehova diene. Dadurch hät sich erfüllt, was Jehova in Sịlok übers Huus Ẹlis gseit hät.
28 Als Jọab d Nochricht übercho hät, floh er zum Zelt Jehovas und ergriffe d Hörner vom Altar (Jọab hät nämli de Adonịa unterstützt gha, nöd jedoch Ạbsalom).
29 König Sạlomo isch mitteilt worde: "Jọab isch zum Zelt Jehovas gflohe und isch det bim Altar." Da hät Sạlomo benạja, em Sohn Jehojadạs, de Uftrag: "Gah, schlag ihn nieder!"
30 Also isch de Benạja zum Zelt Jehovas gange und het zu Jọab gseid: "Kom heraus! Das ist ein Befehl des König!" "Nei!", het Jọab gantwortet. "Ich werde hier sterben." Druf isch de Benạja zum König zrug gange und het ihm brichtet, was Jọab gseit het.
31 De König befahlt ihm: "Du, was er gseit het. Schlag en nieder und begrabe, und tuen das Bluet entferne, won er ohni berechtigte Grund vergosse het, vo mir und vom Huus vo mim Vater.
32 Er isch vor Jehova für sin Tod selber verantwortlich. Er het ohni Wüsse vo mim Vater David zwei Manne, wo grächter und besser gsi sind als er, mit em Schwert niedergschlage und tötet, nämlich Ạbner, de Sohn Ners, de Heerführer vo Israel, und Amạsa, de Sohn Jẹthers, de Heerführer vo Juda.
33 Die Verantwortig für ihre Tod söll für immer uf Jọab und sin Nochkomme latte.au Doch David, sin Nochkomme, sim Huus und sim Thron wett Jehova für immer Friede gä.“
34 benạja de Sohn Jehojadạs, isch den ufegange, het Jọab nieder gschlage und het en umbracht. Er isch bi sim Huus i de Wildnis begrabe worde.
35 De König het druff Benạja, em Sohn Jehojadạs, a Jọabs Stell de Befehl übers Heer, und de Prieschter Zạdokw het er a d Stell vo Ạbjathar gsetzt.
36 Denn het de König Schịmeï loh hole und het zue nem gseit: "Bau der es Huus in Jerusalem und wohn dert. Gang niene anders ane.
37 am Tag wod wäg gosch und s Kịdrontal durequersch wirsch ganz sicher sterbe. Du wirsch für din Tod selber verantwortlich sii."
38 Schịmeï hät em König gantwortet: "Mi Herr und König was Du gseit häsch isch guet. Ich, din Diener, wird mich dra hebe." Schịmeï isch also e ganzi Zit lang in Jerusalem bliebe.
39 Noch drü Jahr hän jedoch zwei vo Schịmeïs Sklave zue Ạchisch, em Sohn Maachas, em König vom Gath. Als mer Schịmeï meldet het: "Dini Sklave sind in Gath",
40 het er uf de Stell sin Esel sattlet und ritt zue Ạchisch nach Gath zum sini Sklave sueche. Als Schịmeï mit siim Sklave us Gath zrugg choo isch,
41 het mer Sạlomo mit: "Schịmeï het Jerusalem verloh. Er isch in Gath gsi und isch jetzt wieder zrugg."
42 Druuf hät de König Schịmeï hole und hät zue ihm gseit: "Hani dich nöd bi Jehova under Eid gstellt und dich gwarnt: 'A dem Tag wo du vo do irgendwo andersch anegasch wirsch ganz sicher sterbe'? Und hesch nöd gantwortet: 'Was du seisch isch guet. Ich wird mich dra halte'?
43 Warum häsch du dänn din Eid vor Jehova broche und mini Anordnig nöd befolgt?"
44 Wiiter het de König zu Schịmeï gseit: "Du weisch ganz genau was min Vater David alles ahta häsch. Jehova wird dich defür zur Verantwortig ziehena.
45 König Sạlomo aber wird gsägnet und de Thron David wird für immer vor Jehova feste Bestand ha."
46 De König het druff Benạja, de Sohn Jehojadạs, los. Er isch use gange und het Schịmeï nieder gschlage sodass er gstorbe isch. Sạlomo het denn d Königsherrschaft fescht i de Hand gha.